-Kom terug. Nu. -Dat kan niet.
-Hoezo? -Ik weet niet hoe dat moet.
De spelers vechten om een plekje.
Ik vind dit helemaal niks.
Je moeder vindt dit niks.
Het gaat best, mam.
Kom op, Stuart.
-Let op het grootzeil. -Wat is het grootzeil?
Kom op, Stuart.
Ben je klaar met huilen, George?
-Ja. Ben je klaar met rottig zijn? -Nee.
Ik zal je niet teleurstellen.
En daar gaan de boten.
Straks valt hij.
Hij kan prima zwemmen.
Jij speelt vals. Dat mag niet.
Toch heb ik het gedaan.
O, jee.
-Wat doet hij nou? -Hij hangt uit, denk ik.
Kan die muis zwemmen?
-De Wasp leidt. -Pas op.
Dat kan niet best zijn.
Wat doet die rotmuis nou?
Hij is geen rotmuis.
Dat is waar. Hij is een rotrat.
-Jongens toch. -Ga van me af.
Er is iets mis.
Wat gebeurt er?
Wie is die muis eigenlijk?
Het is geen muis. Het is m'n broer.
Leve de Littles.
Kijk ze nou, Frederick.
Weet je?
We moeten een foto maken.
Wat is er?
Nou...
...jullie passen zo bij elkaar.
Dit is de mooiste dag van m'n leven.
Ik voel me wel 25 centimeter groot.
Ik ga wel.
-Mr Little. -Ja?
Hier beneden.
-Het spijt me dat we storen. -Komen we niet ongelegen?
Ik ben Reginald Stout. Dit is m'n vrouw Camille.
Aangenaam kennis te maken.
-We zoeken Stuart. -Zijn jullie vrienden van hem?
Niet echt.
-Mede-zeilers? -Raad verder.
Zeg nou maar, Reggie.
We zijn z'n ouders.
Schei nou uit, Reggie.
Wat fijn om je weer te zien, Stuart.
We hebben zoveel te bepraten.
Waarom hebben jullie me weggegeven?
Ik schaam me diep, maar we hadden het niet breed.
We konden je geen eten geven.
Wat eet hij nou?
Toe, George.
Het was verschrikkelijk om je weg te moeten geven.
-Echt? -Ja.
Maar nu zijn we weer samen.
Ja. Zijn deze gezout?
Schat.
De kinderen.
Laten jullie ons even alleen met de Stoutjes?
Mama en papa regelen het wel.
Dit is een misverstand.
Stuart kan niet met u mee. Hij...
-...hoort bij het gezin. -Ja.
Dat denkt u, maar dat wordt hij nooit echt.
Dat realiseert u zich misschien niet, maar hij wel.
Er zijn dingen die u hem als mens niet kunt geven.
Er is iets dat u niet kunt vullen.
Een leegte.
Mama?
Papa? Willen jullie me weg hebben?
Nee. We willen het beste voor jou.
Maar hij woont hier.
Dit is voor iedereen moeilijk.
Ik vind het gemeen.
Ik snap het niet.
Dit was toch een sprookje?
Dat zijn bedachte verhaaltjes.
Dit gaat om waar je thuishoort.
Kom nou mee, Stuart. Naar je echte thuis.
Het is er zalig. We wonen op een golfbaan.
We kijken uit op de negende fairway.
Prachtig.
Taxi.
Hoe kom je hier als muis aan een taxi?
Praten jullie met George?
Ik wil geen gedag zeggen tegen een dichte deur.
Natuurlijk.
Taxi.
Hé, taxi.
We gaan, Stuart.
Dag.
We houden van je.
Ik ook van jullie, mam.
Mrs Little.
Dat ziet er zwaar uit. Heb je hulp nodig? Camille?
-Laten we iets doen. -Wat dan?
We jagen ze gewoon weg. We zijn veel groter.
We jagen ze de stuipen op het muizenlijf.
-Dat is niet rationeel. -Pech gehad.
Er is iets mis. Dat voel ik gewoon.
Kijk dan. Ze passen precies bij elkaar.
Dat wil niks zeggen. Als moeder van Stuart...
Dat ben je niet.
Zij wel.
Wacht.
Deze mag jij hebben.
Je bent dol op die auto. Ik kan hem niet aannemen.
Jawel.
-Dank je, George. -Ik wou dat je kon blijven.
Ik zal je missen.
Ik jou ook, George.
Zing nou mee, Stuie.
Je moet me vertellen wat je lievelingseten is.
-Je kan helemaal niet koken. -Dat kan ik leren.
We moeten ons allemaal aanpassen, hè Reggie?
Ja, Camille.
-Daar zijn we. Ons huis. -Ons huis.
Dit is ons zomerhuis.
's Winters wonen we boven een slagerij. Hou je van cornedbeef?
Hoe eet je dat?
Het valt uit iemands mond en je rent ermee weg.
-Dat moet je leren eten. -Leren eten? Wat een geweldig joch.
Je slaapkamer, Stuart.
Hopelijk bevalt hij.
Slaap lekker. Pas op voor de beestjes in je bed.
Dat meen ik. Er zitten beestjes in je bed.
Wat aardig dat u even langskomt.
Ik moet jullie iets vertellen.
Maar eerst wil ik weten hoe het gaat.
Het is erg zwaar.
-Zwaar? -Erg zwaar.
Erg zwaar?
-Erger. -Nog erger dan erg zwaar?
-Het is bijna... -Ondraaglijk.
Dat woord zocht ik.
Dan is dit niet het goeie moment.
Ik heb namelijk nieuws voor u.
Wat dan?
-Ze hebben een ongeluk gehad. -Wie?
De ouders van Stuart.
Mijn hemel. Gaat het goed met ze?
Nee. Ze zijn overleden.
-Wat is er gebeurd? -Nou...
...ze waren inkopen aan het doen.
Er toen is er een stapel blikjes omgevallen.
Ze waren helemaal bedolven.
Ze zijn herkend aan hun gebit.
Wat afschuwelijk.
Champignonsoep. In de aanbieding.
Dat is een hele zware soep.
En Stuart?
Die weet van niks.
-Heeft niemand het verteld? -Moet hij het weten?
Gaat hij zich niet ooit afvragen waar ze zijn?
-Maar ze zijn al jaren weg. -AI jaren? Hoe kan dat nou?
Ze zijn al jaren dood. Wat snapt u nou niet?
Ze hebben 'm 3 dagen geleden gehaald.
Drie dagen? Stuart's ouders zijn jaren geleden omgekomen.
Dat vertel ik u net.
We moeten naar de politie.
Mrs Little? Ik ben rechercheur Sherman. Dit is Allen.
Uw zoon wordt vermist?
Fijn dat u er bent.
Ze weten ervan. Ze weten het.
-Het spel is uit. -Rustig aan, zeg.
Ik zit in de... Ik zit in de puree.
Rustig aan. Maak je niet dik.
We verzinnen wel wat.
We doen wat we meteen hadden moeten doen.
-We mollen 'm. -Mollen hem?
Smokey. Ik wil niet uit huis gezet worden.
Ik ben een huiskat.
Ik wil m'n mandje en m'n speelbal niet kwijtraken.
Kalmeer eens even.
Het is geregeld.
Stuart Little wordt vanavond koudgemaakt.
Oké. Heel goed.
Mr en Mrs Little, u moet meekomen.
Rechercheur, zullen we Stuart ooit terugvinden?
Wilt u een eerlijk antwoord?
-Nee. -Absoluut niet.
Nou, in dat geval...
...zit Stuart thuis vast op u te wachten.
We willen wel een iets eerlijker antwoord.
Als in zulke gevallen de ontvoerders niet hebben gebeld...
...hoeven ze geen geld.
-Wat willen ze dan? -Een kick.
Precies. Ik denk dat die gekken...
...door het hele land muizen aan het vermoorden zijn.
Bedankt.
-Hij is er geweest. -Dank u wel.
Wat ik allemaal heb meegemaakt...
Phil, waar is dat boek met nare foto's?
Geloof me, dit wilt u niet zien.
Het duurt maar even.
Meteen raak. Kijk. Daar heb ik nachten van wakker gelegen.
Wat wilden ze?
Waar is hij?
O, nee.
Wakker worden.
-Kleed je aan. -Waarom?
-We gaan even rijden. -Waarheen?
Naar wat vrienden van ons.
Wat moet ik dan aantrekken?
Maakt niet uit.
-Is het formeel? -Trek nou gewoon iets aan.
Waarom huilt mama?
Ik ben niet boos dat je me hebt weggegeven.
Ik ben nu een Stout en zal altijd voor je zorgen.
Daar is familie voor.
Je zorgt voor elkaar.
Vertel hem hoe het zit.
Je werkt samen met een kat?
-Hij had ons klemgezet. -We moesten wel.
Dus deden jullie je voor als m'n ouders?
En logen jullie tegen me?
En haalden jullie me weg toen we zo gelukkig waren?
-Ja. -Geweldig.
Je hebt iets niet begrepen.
Daarom voel ik me verdrietig en denk ik zoveel aan ze.
Ik ben geen Stout. Ik ben een Little.
Stuart Little.
Ik ben Stuart Little.
Stuart, je moet naar ons luisteren.
De katten vinden je te gevaarlijk.
We moeten je overdragen.
Als je nep-vader beveel ik je te rennen.
Ik ga naar huis.
Dat is mijlenver. En elke kat in de stad zoekt je.
En je kunt verdwalen.
Nee hoor.
Elke Little kan het huis vinden.
Dag, nep-vader. Dag, nep-moeder.
Dag, nep-zoon.
Dag, Stuart.
Ik zal hem missen.
Ik zal de auto missen.
-We moeten... -Het aan hem vertellen.
-Waar is de lijm? -Ik ben de lijmman.
-Wat doen jullie? -Posters maken.
We gaan ze overal ophangen.
We loven een beloning uit voor Stuart.
Geweldig, hè? George heeft het bedacht.
Nooit opgeven, hè pap?
Ik ben bang dat dit niet gaat lukken.
Waarom?
Frederick.
Er moet een foto bij van Stuart.
De gezinsfoto.
Smokey. Hé, Smokey.
Niet zo hard.
Ik ben het, Lucky.
Slecht nieuws. De Stoutjes hebben ons verlinkt.
Wat een ratten.
Dat jong is op weg naar huis.
Dan gaat hij toch door het park?
-We gaan picknicken. -Ik ga wel haring halen.
Stommeling. De muis is de picknick.
Elke Little kan het huis van de Littles vinden. Ik ben een Little.
Ik ben verdwaald.
Hoe staat het?
Ben jij Stuart?
Ik moet er eigenlijk vandoor.
Vanwaar die haast?
Inderdaad. Stuart? Hoe heet hij nou?
Kom terug, vuile rat.
-Hij gaat ervandoor. -Pak hem.
Wat kan die rijden.
-Snel. -We hebben 'm.
Ik heb hem. Ik heb hem.
Je hebt alleen een grote bek. Stil en rennen.
Geronimo.
We hebben hem.
-Ik heb hem. -Pak hem, Red.
-Blijft hij gassen? -Jij niet, hoop ik.
Ik kan er niks aan doen. Ik heb zwakke darmen.
En ik lege darmen. Pak die muis.
Zag je dat? Verdorie.
Dat overleeft niemand.
De muis rust tussen de vissen.
Een lang, nat dutje.
Hij leeft nog. Erachteraan.
Ik ben een kat. Ik doe niet aan water.
-Hup, Red. -Je huurt maar mooi een hond in.
Niet te geloven. Zijn jullie huisdieren of zo?
O, nee. O, hemel.
O, hemel.
Crenshaw, Tina, oom Stretch, jullie gaan naar het noorden.
Ga alle straten af.
Edgar, Beatrice, Spencer, jullie nemen het centrum.
Elke zijstraat en steeg.
Estelle.
Ga maar met hen mee.
-En ik? -Jij gaat met ons door het park.
Ik heb het gered. Niet te geloven. Ik ben thuis.
Mama. Papa. Ik kom er aan.
Mama, papa, George.
Ik ben het, Stuart. Ik ben terug.
-Waar is iedereen? -Ze zijn er niet.
We zijn met z'n tweetjes.
Waar zijn ze?
-Naar de film, denk ik. -De film?
Sinds je vertrek gaan ze naar films, geven ze feestjes...
...en bezoeken ze pretparken. Ze hebben veel pret.
-Is dat zo? -O, zeker.
Het spijt me erg, maar ze vieren feest.
Wat vieren ze dan?
-Weet je dat niet? -Nee.
Ze zijn blij dat ze van je af zijn.
Je liegt. Ik geloof er niks van.
O, jee.
Het spijt me vreselijk. Dit zal veel pijn doen.
Kijk maar.
Waarnaar?
Kom maar kijken.
Dat hebben ze laatst gedaan.
Mrs Little zei: 'wie wil dat gezicht nog zien?'
-Zei ze dat? -Ja.
-En George? -Die heeft het verscheurd.
-Is dat zo? -Ja.
Mr Little heeft de snippers verbrand.
Ik heb je gewaarschuwd. Ik zei dat het zou mislukken.
Ik had het moeten weten.
-Het was te mooi om waar te zijn. -Wat ga je nu doen?
-Ik denk dat ik... -Maar meteen vertrek? Goed idee.
Ik zeg wel dat je langs bent geweest, al zullen ze er niet blij mee zijn.
Dag, Snowbell.
Dag, jongen.
Wat vreselijk voor je.
-Ik ben bijna klaar. -Het is laat. We gaan naar huis.
-Ik heb alle bomen gehad. -Goed zo.
-Het was een goed idee, hè? -Nou en of.
Het is een hele goeie foto.
Je kunt geen slechte foto van Stuart maken.
Nu moeten we...
...gewoon wachten tot iemand belt die weet waar Stuart is.
Precies.
Als we hem niet vinden, breekt z'n hart.
Hé, Snow. Stuart is in het park. Ik moest je halen.
Monty, ik ga er niet meer uit. Het is al laat.
Stuart is weg. Laat hem toch barsten.
Ja hoor.
Eerst laten we z'n armen barsten, en dan z'n pootjes.
We gaan hem zoeken. Snel.
Waarom snel? Is het hoogseizoen?
Schiet op. We zijn vlakbij. Ik ruik hem al.
Sorry, dat was ik.
Wat zei je moeder over het park 's avonds?
Mijn moeder was de reden om niet naar het park te gaan.
-Wat een kenau. -Ze was een heilige.
Heel even. Wie kan er reanimeren?
Er zijn overal sporen.
-We vinden 'm nooit. -We gaan ieder een andere kant op.
-Wat een brein. -Hij is ook gatto di tutti gatti.
Gaan jullie maar. Ik val hier wel neer.
Ben jij dat, Stuart? Wat doe je daarboven?
Ik zoek een plekje.
Stuart, je moet hier weg. Het is donker.
-Het zit hier vol katten. -Waar ben je, Snow?
Je vriend Monty. Wat doet hij hier?
-Hij hoort je. -Dat is toch niet erg?
Snowbell. Wat doe je daar?
O, nee. Geweldig.
Je hebt hem gevonden. Brave jongen. Jongens.
Hierheen.
Snow heeft hem.
Goed zo, huiskat.
Jij krijgt straks de grootste helft van de muis.
Grootste helft? Waar heeft hij het over?
Ken je die katten?
Ik zie ze wel eens op feestjes.
Wat is er? Waar wacht je op?
Kom op. Ik heb honger.
Het spijt me.
Wacht. Niet doen.
Zet me neer.
Ik sta klaar. Ik breek z'n val wel met m'n bek.
Je kent ze dus.
Laat hem los. Ik proef hem al.
Waar wacht je nog op?
Waar ga je heen?
Hij eet hem alleen op.
-Pak 'm. -Hij ontsnapt.
-Pak hem. -Schiet op.
Kijk uit, Snowbell. Waar ga je heen?
Hou die tak opzij.
-Weg jij. -Pak hem.
Je hebt me gered.
Ik doe dit alleen maar voor de familie Little.
Ze houden van je.
Ze missen je verschrikkelijk.
-Maar je zei... -Dat weet ik.
Ik heb gelogen, oké? Dit is Manhattan.
Ik haat je.
Je geeft om me.
Ja, ja. Zo is het wel genoeg.
Snow, wat doet hij met je?
Ik vind dit maar niks.
Wat is hier gaande?
Ik weet dat ik wispelturig ben, maar...
...ik doe niet meer mee. Oké?
Te laat.
Kom op, Smokey. Kunnen we erover praten?
Stuart is best aardig.
-En hij heeft een auto. -Pas op, je vraagt om problemen.
Snow, wat doe je nou? Het is maar een muis.
Het is geen gewone muis. Hij is...
...hij is...
...familie van me.
Dat kun je wel zien, ja.
Denk je dat je op elkaar moet lijken als familie?
Dat hoeft heus niet.
Je hoeft elkaar niet eens te mogen.
Hij haat me, maar hij probeert me wel te redden.
Jullie zullen hem flink aanpakken.
Of zelfs doden, maar hij rent niet weg.
Daar gaat het om bij familie.
Toch?
Familie is een groot woord.
-Dood ze. -Ze?
Pak me dan als je kan.
Pak 'm.
Uit de weg.
Pak hem. Hij ontsnapt.
-Ligt hij in het water? -Ik zag iets.
Zag je dat? Hij is zomaar verdwenen.
Daar is ie.
Daar.
Ik kan er niet bij.
Ga dan maar naar huis. Jaag voorzichtig.
Kom jongens. Aan tafel.
Zet hem op, Smokey.
O, nee.
Gespietste muis. Heerlijk.
Nog iets verder. Zo ja. Heel goed.
Ik heb 'm bijna.
Ga door. Ik heb hem.
De tak gaat...
Kijk eens wie daar is.
Niet doen. De tak gaat breken.
-Gaat het wel, Stuart? -Ja, hoor.
Hou je vast. Ik regel het wel.
Wat ga je regelen?
Kom op, Snow. Dat doe je me niet aan.
Ik ben je vriend.
Maak je geen zorgen. Je zult vast wel landen...
-...op je... -Wat doe je?
-Wacht. Ik wil iets vragen. -...pootjes.
Koud. Het water is koud.
Ik kan niet zwemmen.
-Peddel dan. -Ben je gek.
M'n vacht zat net zo mooi.
Nu moet ik mezelf dagenlang aflikken.
Hoe kon hij dit doen? We hebben zo'n hechte band.
Ik hou van die jongen.
Hé, jongens. Wacht op mij.
Pak de ananas maar, Stuart. Het feest is voorbij.
Dank je. Je was fantastisch.
Het was vast een mooie voorstelling.
Die katten vinden zich heel wat.
Ik heb ze een lesje geleerd.
Niet slecht voor een huiskat.
Een dode huiskat.
Het is voorbij, Tinkerbell.
Hij heet Snowbell.
Wat is dit water koud. Dit is niet te geloven.
Ik ben verslagen door een muis en z'n kat. Wat vreselijk.
Lief hondje.
Leve de Littles.
We gaan naar huis.
Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.
Schop dan niet tegen m'n flanken.
Ik vind het zo spannend. Ik heb nooit op een kat gezeten.
Wen er maar niet aan.
Hou je vast, cowboy.
-Bedankt. -We praten er niet over. Nooit.
Mama. Papa. George.
Ik ben het, Stuart. Ik ben terug.
Mama, papa. George.
Ik dacht dat ik jullie nooit meer zou zien.
Hoe heb je ons gevonden?
Elke Little kan het Little-huis vinden. En Snowbell.
Hij heeft me enorm geholpen.
Echt?
Wat is er?
Ik zat te denken...
Wat?
Zo zien mensen er uit...
...aan het eind van een sprookje.
Ja. Precies.
Ondertiteling: Gelula/SDI